از چند سالگی ورزش کردن را شروع کردی؟

کلاس اول دبستان که بودم درمدرسه مان مسابقات دو برگزارشد. من هم خیلی دلم می خواست که در این مسابقات شرکت کنم اما هرچه سعی کردم معلممان را قانع کنم که مرا هم در این مسابقات شرکت دهند نشد.گفت که تو نمی توانی بدوی و بنابراین نمی توانی درمسابقات هم شرکت کنی.امامن یک کار جالب کردم زمانی که مسابقه شروع شدرفتم کنار خط و همانطور که سوت زده شد و همه شروع به دویدن کردندمن هم باویلچر شروع کردم به حرکت اما نتوانستم خودم را کنترل کنم و خوردم زمین و به خاطر زمین خوردن من مسابقه به هم خورد و همه کلی از کارم ناراحت شدند و دعوایم کردند که نباید دیگر اینکار را بکنم .اما من هر دفعه که مسابقات برگزار می شد اینکار را می کردم کم کم در این کار تبحر پیدا کرده بودم و دیگر موقع تکان دادن ویلچر می دانستم که باید چطور حرکت کنم.

اولین باری که توانستی در مسابقات شرکت کنی همان دوران مدرسه بود؟

نه دوران مدرسه رفتن من با جنگ همراه شد که خب ما را به تهران منتقل کردند و بعد هم که برگشتیم به شهرمان آنقدر مشکلات بود که نشد من به خواسته ام برسم البته من خودم مدام تمرین می کردم،با ساعتم تایم می گرفتم و سعی می کردم مدام تایم هایم را کم کنم.در خیابان که بودم مدام با خودم مسابقه می دادم و...تا اینکه وارد دانشگاه شدم.تازه اون موقع بود که کم کم این شعارمعلولیت محرومیت نیست سرزبان ها افتاده بود.آن هم به خاطر اینکه کلی معلول جنگی داشتیم و باید یکطوری برایشان سرگرمی ایجاد می کردندبنابراین یک ترتیبی داده شد و درخوزستان امکاناتی ایجاد شد که معلولان هم بتوانند بروند ورزش کنند.

اینکه می گویی شعار معلولیت محرومیت نیست داده می شد یعنی خودت به این معتقد نیستی؟

اگر نبودم که نمی رفتم دانشگاه و مسابقه نمی دادم و با خانواده ام نمی جنگیدم که می خواهم در مسابقات دوومیدانی شرکت کنم و خودم را به آب و آتش نمی زدم. می گویم شعار ها شروع شدبرای اینکه تمام این حرف ها در حد شعر است. انهایی که این شعارها را می دهند خودشان حرفشان را قبول ندارند.

تو در مسابقات استانی توانسته ای مدال بگیری.زمانی که برای اولین بارمدال گرفتی چه احساسی داشتی؟

اولین بار 18 ساله بودم که در مسابقات استانی معلولان شرکت کردم.مدال برنز گرفتم و واقعا خوشحال بودم.از ابتدای مسابقه هم می دانستم که می توانم مدال بگیرم .من واقعا در تمام این سالها تلاش کرده بودم هنوز هم تلاش می کنم برای اینکه بتوانم بروم در تیم ملی و در مسابقات پاراالمپیک شرکت کنم .حالا این تنها آروزیم است.

تو درشهری مانند ایذه متولد شدی و الان هم در جنوب ایران زندگی می کنی.معمولا در شهرستان ها هنوز همان باورهای سنتی وجود داردبا این وجود تو فکر می کنی می توانی به خواسته ات که شرکت در مسابقات پاراالمپیک است برسی؟

حرفت را قبول دارم اما الان نگاه ها کمی با قبل فرق کرده،با وجود سخت گیری هایی که وجود دارد من فکر می کنم که می توانم. یعنی در تمام این سالها، به همه نشان داده ام که هیچ چیز غیر ممکن نیست.

در شهرستان هاامکانات کافی برای دختران معلولی که می خواهند ورزش کنند وجود دارد؟

تو فکر می کنی در تهران این امکانات به اندازه کافی وجود داردکه راجع به شهرستان ها می پرسی؟ امکانات ما در حد صفر است.ما هیچ امکان ویژه ای نداریم.مسئولان هم مدت هاست که در خواب زمستانی هستند و اصلا ما را نمی بینند.انگارکه اصلا وجودی نداریم هر چند وقتی که روز معلول می شود و می خواهند انتخاباتی برگزارکنند، یادشان می افتد که ما هستیم. ما امکان شرکت در خیلی از رشته ها را نداریم. دوومیدانی و شطرنج است که امکانات ویژه ای نمی خواهد و هزینه بالایی هم ندارد و ما می توانیم در آنها شرکت کنیم.البته این تقصیر شما روزنامه نگاران هم هست.هیچ وقت بر روی ورزش زنان معلول کار نشده است و هیچ اخباری هم در این زمینه نداشته ایم من فکر می کنم نشریات تخصصی زنان حداقل باید کمی هم به این موضوع بپردازند.

اما در این سالها مسئولان فدراسیون معلولان مدعی بوده اند که به ورزش زنان معلول اهمیت زیادی می دهد.

شاید من نمی بینم.اما من به عنوان یک ورزشکار زن که معلول است و تمام توانش را هم گذاشته برای اینکه بتواند به تیم ملی راه پیدا کند،می گویم که ما هیچ چیز نداریم و محتاج حمایت مسئولان هستیم.

انگار وضعیتتان پیش از طرح ادغام بهتر بوده ؟

نه در ان زمان هم ما مشکلات زیادی داشتیم و امکانات در همین حد بود برای اینکه اصلا توجهی نمی شد.

اما خسروی وفا (رئیس فدراسیون جانبازان و معلولان) مدعی است که وضعتان در آن زمان بهتر بود و بیشتر می توانست به ورزشکاران زن معلول بودجه بدهد؟

ببین اینکه مسئولان چه می گویند، اصلا مهم نیست. مهم این است که چه پیش از طرح و چه پس از آن، وضعیت ما تغییری نکرده وامکانات همان هست که پیش از این هم بوده است.